من افشین یک روز به قصد رفتن به پارک از خونه زدم بیرون نمی دونم چی در انتـــــــظارمه توی پـــــارک
نشستم بی آنکهکه حواسم به چیز دیگری باشـــه شروع به درس خوانـــــدن کردم دیدم که از اون طرف
پــارک داره یـــک صدایی می یاد رفتم دیدم یه پسر سوسول مست داره یک دختر خانم زیا رویـــــی را
اذیـــت می کنه ازخودبی خود شدم ویقشو گرفتم انداختمش زمین تا جا داشت زدمش نگو یارو بیهوش
شده مام کـه هول کرده بودیم از اونجا دور شدیم تو راه هرچی خواستم با دختره حرف بزنم نـــتونستم
اخـــه خیــــلی خجالتیم ولی دختره به من شماره داد من تا دو سه روز با خودم کلنجار می رفتم هــــــر
کـاری کردم نشــد بهش زنگ بزنم تا اینکه صبح یکی از روزها دلو زدم به دریا و بهش زنگ زدم ولی هــــر
چی زنـگ می زدم کسی گوشیرو بر نمی داشت انگار ندای عشق که منو به زنگ زدن فرا می خوند من
به زنگ زدن ادامـه دادم تا اینکه یه خانومی گوشی رو برداشت اما بیتا نبود آخه اسمه دختره بیتا بــود از
خانــومه پرســـیدم اونجا کوجاء بیتا کوجاء خانومه گفته اینجا تی مارستانه بهش گفتم کدوم تیمارستانو
خودمو سریع به اونجا رسوندم وقتی رسیدم همه چی برام روشن شد آخه پرستاره به من گفــت ایــــن
دختر ی که تو میگی بیتاه کل خانوادشو در حادثه رانندگی از دست داد و طفلک به واسطه این غـــــم از
دست دادن والدین خود کارش به این جا رسیده و روانی شده.
اکنون سه سال از دیدار می گذرد و من هنوز نتونستم اونو فراموش کنم امیدوارم خدا به عاشقان هیچ
وقت سخت نگیره....
<<خداحافظ>>
